Geschreven op .

BLOG

COMPASSIE? LATEN WE BEGINNEN MET EEN BEETJE VRIENDELIJKHEID

Kijk, ik vind eigenlijk dat iedereen gewoon z’n eigen boontjes moet doppen. Je maakt je eigen geluk en dat geldt net zo voor ongeluk, dus als het niet goed met je gaat, moet je vooral naar jezelf kijken en zelf in actie komen. Dus vraag me niet om je te helpen met grenzen aangeven zodat je niet overspannen raakt, dat moet je maar zelf oplossen.

SPRANKELCO hartWas getekend, mijn ego. Dat ultra-liberale stemmetje in m’n hoofd dat de mond vol heeft van eigen verantwoordelijkheid en werkelijk denkt dat ik het 100% aan mezelf te danken heb dat het zo goed met me gaat. Als ik die stem in me teveel volg, ga ik toch echt voorbij aan het feit dat ik ten opzichte van de meeste mensen in deze wereld veel meer kansen heb gehad om iets moois van m’n leven te maken. 

Daar komt bij dat ik als trainer regelmatig mensen ontmoet die – hoe zal ik dit eens zeggen – soms een beetje moeite hebben om de veranderhandschoen op te pakken. Liever klagen over de omstandigheden dan in actie komen om deze zelf te veranderen. Heel menselijk, heel normaal eigenlijk, en dus bijna dagelijkse kost voor mij als trainer. Maar als ik mijn ego aan het woord laat, laat die natuurlijk geen spaan heel van die deelnemer. Je hoort het ‘m al zeggen: “tja, het is helemaal aan jou: ga je aan de slag of blijf je liever klagen? Ik hoor het nog wel”. Misschien zou dit bij sommige mensen goed werken, maar ik denk bij de meesten van ons toch echt niet, en zelfs averechts. En ik word er zelf ook niet echt blij van om zo met mensen om te gaan.

En laten we reëel zijn: soms gebeuren er dingen waar je echt niets aan kan doen. Op dat moment, zo leert de positieve psychologie ons, is sociale verbondenheid en je gesteund weten, cruciaal om met moeilijke gebeurtenissen om te (leren) gaan je eigen veerkracht te kunnen aanspreken.

Wat dit soms bemoeilijkt, is dat we in onze maatschappij steeds verder verharden. Autonomie en persoonlijke vrijheid lijken doorgaans hoger gewaardeerd te worden dan onderlinge verbondenheid. We weten allemaal dat je alleen misschien sneller gaat, maar samen toch echt verder komt. Maar we kiezen en masse voor snelheid... Dat helpt natuurlijk ook niet mee.

Juist daarom raakt deze uitspraak van Claus van Amsberg me zo: "Ik ben, ik word pas echt mens, als ik medemens ben, mens met en voor de ander. Wie een ander helpt, bouwt aan zichzelf".

Dat had ie toch aardig goed door, volgens mij. En er is nog meer goed nieuws: ik ben – gelukkig – m’n ego niet. Stel je
voor ???? Dus zolang ik dat stemmetje niet blindelings hoef te volgen, is er niet zoveel aan de hand. Vraagt wel dat ik dat stemmetje leer herkennen én dat ik er niet met dezelfde hardvochtigheid op reageer. Dus hoe je met jezelf praat, is hier van groot belang. Daar gaat onze oefening in de Nieuwsbrief ook over: hoe ziet zo’n gesprek met jezelf eruit? Toon je zelf, inclusief die vervelende stem in je, dezelfde compassie die je anderen wilt geven?

Ik vind dat nogal een woord: compassie. Iets wat alleen sommige verlichte geesten op aarde kunnen. Zoals de Dalai Lama. Maar laat hij nou juist zeggen dat het vooral gaat om vriendelijkheid: Be kind whenever possible. It is always possible. Dus ook voor jou en mij. Laten we beginnen met een beetje vriendelijkheid. Daar komen we al een heel eind mee.